.:: خاک سرخ ::.

اندکی دیگر تحمّل کن مرا تا مُردنم چیزی نمانده

نقش می بندد میانِ آرزوهای محالم ، صورتِ تو

معترف هستم دلِ بی صاحبِ من شب به شب مست از تو بوده

در خیالم ناخدای عشق باش و دست هایم را بگیر

...

نگاهی کن به دستانم که در چشمان مستت

به انگشتش گرفته غبغب نرم دو دستت

برای لحظه های تا ابد ماندن کنارت 

تنش تب دارد و خیس از همآغوشی ی شستت

درین فکرم کدامین روز دیدم صورتت را ؟

جوابم را نوشتی با قلم ، روز الستت !

.... که در آن روز من بودم ، تو و قالو بلائی

چراغی ساختم از آن برای پای خسته ات

و حالا نیتی کن دستهایت را بگیرم

رها کن حرف های دشمنِ مزدورِ پستت

... 

خدایا سال نو در پیش و من غرق گناهم 

که هستم نیست شد در پای هست ات 

دلم می خواهد امشب پرکنی دستان ما را

اجابت کن دعایم را به چشم حق پرستت !

     دختری جرمش فقط عریان شدن در شهر بود
     پای منبر بر تنش زُنّار را انداختند

     کم فروشان بینِ مردم عشق بازی می کنند
     بر گلوشان کِی طنابِ دار را انداختند ؟

     خون خلق ا.. را در شیشه هاشان می کنند
     پشت شیشه " شد تمام این بار " را انداختند

      ناله و نفرینِ مردم را خریدند عاقبت
     لقمه ی شرم و حیا ؛ ... دیوار را انداختند

     در هوای این خیانت ، عشق هم بیمار شد
     با گلوله ... بی تامل ...  یار را انداختند

     پیکر بی جانِ او هم در خیالم دفن شد
     ناکسان چون فرصت دیدار را انداختند  !

     اینجا من از یک اتّفاق ِ تلخ ، می میرم
     بی تو سراغ ِ بوسه را از مرگ می گیرم

     اینجا کسی در حسرت ِ پیدا شدن ، گم شد
     در خلوت ِ آئینه ات ، گم گشت تصویرم
 
     من می نویسم ما و تو ، خط می زنی - من - را
     با سرنوشتم بی تو من انگار درگیرم

     اینجا همیشه اتّفاقی تازه می افتد
     من هم اسیر ِ دست ِ بازی های ِ تقدیرم

     بی تو نماز ِ عشق را نیّت نمی کردم
     گوئی فراموشت شده فریاد ِ تکبیرم

     بی من کدامین ماه را در خواب می بینی ؟!
     من بی تو حتی از خود ِ خورشید هم سیرم

     دیریست از چشمان ِ تو افتاده ام انگار
     اما دو جادوی ِ نگاهت کرده تسخیرم

     سخت است از زنجیر ِ عشق ِ تو رها گشتن
     از من پذیرا باش اینک عذر ِ تقصیرم

      گیتا سلطانی
.

     دو چشمِ شرجیم دلتنگ و خسته ست

     درون قایقی تنها نشسته ست

     وَ( ا)زَ( ا)مواجِ نگاهت می هراسد

     کمر بندِ نجاتش را گسسته ست !

     یک بوسه خطر کردم دیدم ثمر آن را
     تکرار نگردانی  ، !...  از سود ضرر کردی 

     آخر تو چه می دانی ای دلشده ی عاشق
     درعشق تو حیران شد این دل که خبر کردی 

     با ماه رخت بودم سر در یقه ی خود بود
     رسوا شده ام حالا چون عزم سفر کردی  

     هر شب منِ مجنون را مست از غزلت کردی
     شعر و غزل و ما را از زیر ، زبَر کردی 

     راوی ی گُـلِ عشقی ، شاگردِ تو می مانم
     چون درس نمی دانم ، پیمانه به سر کردی 

 
      منتظر بودم بیائی پیشِ ما
    آس ، در دستم گرفتم لحظه ای
    آمدی ، اما به جای آسِ دل
    این دلِ مستم گرفتم لحظه ای  ! 

    حکم ،  حکمِ توست  ای بی بی ی دل
    چشمِ ما ، بر خالِ دل ، از باده است
    تیغ را  هم بسته ای روی لبت
    قتل عمدِ ما برایت ساده است !
 

    چند روزی هست دِل دِل می کنم اما شرایط جور نیست
    سخت شد کارِ دلم، دیگر ازینجا رفتنم مقدور نیست 

    این اواخر می گریزد چشم هایم از بیانِ اعتراف
    چون که می دانی نگاهم روبرویت آنقَدَر پر زور نیست 

    آنچه می خواهم بگویم رابه لرزش های دستِ(ا)حساس کن
    چون برای گفتنِ حرفم... تو می دانی ...زبان ، مجبور نیست 

    گونه هایم سوخت از رگبارِ حسرت ،دست هایم خالی اند
    جز لبِ سرخِ شقایق گونه ات ،چیزی درین منظور نیست 

    قاضی القُضات ،اشکم پیشکش ، امشب دلم تسلیمِ توست
    حکم ده ! چون مجرمت طاقت ندارد،خون او محدور نیست ...