.:: خاک سرخ ::.

     هنوزم در هوایت غرق می گردم چو با من فال می گیری
     که فنجانِ مرا پر می کنی با عشقُ با من بال می گیری

     اسیرِ دست هایت می شوم... غرقاب ...درمعصوِمِ چشمِ تو
    صدایم می زنی برخیز ... فرصت های ایده آل می گیری

      چوافتادعکس دل، خونین به تیرِ سرکش ِتقدیر،در فنجان
       لبِ تصویرلرزیداز...خیالی...که تو درهرسال می گیری

      بیا قدری درونِ آسمانِ چینی ام با دل مدارا کن
      نمی فهمم چرا اینگونه از من بوسه های کال می گیری 

        تو گوئی ناتمامی...از تمامِ ... خاطراتِ زندگی هستی
      که می دانی زبویت سُست می گردم، برایم فال می گیری !

    من 

    تو 

    یک فال ناتمام ،

    و فنجانی که سرش گیج می رود 

     از بازی ی دنیا ! 

     بارش کج بود    

      کسی   

     انگشتش را   

      در کودکی   

      شکسته ...   

      زنده به گور  

      مشغول بلعیدنِ پس مانده ی روز    

      بی آب  ،  

      بی نفس  ،  

      بی چاره ،   

       درختِ جوانِ  همسایه !  

     توبه کردم که دگر بار نیایم به درِ خانه ی تو 

     چه کنم خیمه زده کاسه ی چشمم به سرِ شانه ی تو 

     من پریشان تو ام فکرِ مرا غرق در اندوه کنی

     تا سحر تیرِ خلاصم بزند بوسه ی جانانه ی تو 

     دل و دینم سرِ هر کوچه و پس کوچه شهر شد آواره ی تو 

     چه خیالیست بگویند فلانی شده دیوانه ی تو

     مثل یک شمع بسوزم زفراقت که در این تنهائی

     به خیانت ندهم باج چو جانم شده پروانه ی تو 

     ترسم از روز غریبی ست تو را بینمُ صد ناز کنی

     رد شوی از منُ آنگاه بمیرم به درِ خانه ی تو  !

    تازه دارم کمی با کبوتر ، کمی با کلمه

   کمی با آسمانِ بی اسمِ علاقه آشنا می شوم .

   می گویند من آدم خوبی نبوده ام

    راست می گویند

    اولاً بی بوریا بار آمده ام

    بعد گهوارهْ به دوشی خاموش ،

    حالا هم که پا به گور ...

    چراغم اینجا و خیالم جایی دور .

   می گویند من آدم خوبی نبوده ام

    راست می گویند

    من بارها به بعضی آدمها ،

    سگ ها 

   و سلیطه ها

    سلام کرده ام ،

   حتی گاهی بدون ِ یک سلام خالی

   از خوابِ انار خسته چیزی نچیده ام

   و بارها بی که به شب شک کنم

   آهسته از چراغ خانه پرسیده ام 

    چرا از سکوت سنگ می ترسد !

   راست می گویند

   من آدم خوبی نبوده ام

   سالها پیش از این

   پسین روزی دور از اندوه ِ دی

   کبوتری نابُلد از حدس ِ عطسه ی آسمان

   به ایوان خانه ی ما آمد ،

   پنجره بسته بود

   من خانه نبودم

   و تمام شب باران آمده بود 

    من آدم خوبی نبوده ام !

    حالا می فهمی این همه هق هق ِ تاریک

    تاوان کدام کلمه ، کدام کبوتر ِ مّرده ، 

    کدام آسمان ِ بی اسم ِ علاقه است  !؟ 

      “سید علی صالحی “

منم عاشق به چشمانت که با میخِ نگاهِ تو
مسیحائی شوم آخر چو کشته در پگاهِ تو 

چنان بر دستُ پایت خونِ احساسم روان گشته
که گوئی هفت دریا هم نشوید روی ماهِ تو

خیالت می زند راهم که دزدانه لبت چینم
دو صد بوسه زنم چینت چو بنشینم به راهِ تو

به تاری بسته این جانم غریقی منتظر گشتم 
دخیلت مثلِ درویشی  شوم در خانقاهِ تو

بپرسم وقتِ خاموشی بگو جرمِ منِ عاشق
ملامت می کنی ما را همین بوده گناه تو

     طلا خانم 

     چشمت را باز کن تا نیفتی 

     جائی که 

     این تن های نفهم خاک آلود 

      با شیون دستبندت 

     دهان را ارزان می بندند 

     قرص ماهت را به نان قرض می دهند 

      آن بالا نشسته ای و خبر نداری 

      اینجا  

      خاک در خاک به خاک نشسته است ! 

    بیا با این دلِ شوریده ام یکدم مدارا کن

    از آن شهدِ لبت نوشان مرا خوابم گوارا کن 

    دلم رگبارِ احساست و دیگر هیچ می خواهد
    کویری پُر ترک گشتم ، تو دریا را هویدا کن

    چِهِل رفت ازکفم حالا طناب دار می خواهم
    برای کشتنم موی کمندت را مهیا کن

    ستاره بر تن شب نقشِ دل زد ماهِ مغرورم
    اگر بیهوده می گویم نگاهی بر ثریا* کن

    ببین از دانه هایش نور می ریزد سرِ ماهت
    چو پروین* را بگویم عشق را با من تمنا کن

    چنین بی کس شدن را ثبت درتاریخِ عشقم کن
    سر سجاده ای هر شب مرا غرق خدایا کن

    خدایا نیک می دانی به حکمِ عدلُ انصافت
    دل عاشق نمی رنجد .. بیا دردم مداوا کن !

    * توضیح :
    پروین . [ پ َرْ ] (اِخ ) ۞ شش ستاره است یک به دیگر  

   خزیده  مانند خوشه ٔ انگور . پروین را بعربی ثریا خوانند . 

    (   لغت نامه دهخدا )

     غروب که می شود

     موذن کوچه ی ما ،

     عشق را صدا می زند ...

     من هم

     زیر آلاچیقِ پلک های خسته ام

     با نمک های جا مانده بر روی صورت

     افطار !

     صدایش مرا می کشاند

     تا انتهای بامِ علاقه و عاطفه

     تا قرنیز دلبستگی ...

     تا خلوتگاه پرت مان

     تا نشئگی ی

     تک تکِ سلولهای معتاد به گرفتن دست هایت ...

     تا تزریقِ هزارباره ام

     در مذاب دلخواستنی ی چشم هایت

     و هر بار

     با صدای نوار مغزی ی قلبم ... بیدار می شوم

     .
     .
      .

      غروب رفته است

      ولی انعکاس نام تو

      از کوچه ی تنگ عاشقانه هایم

      بیرون نمی رود   !

     باز هم آخر ندانستم که تاوان چه جرمی می دهم
     بازجوئی می کنی !شکِ تو راپاسخ ... به نرمی می دهم

     گریه های بی امان آمد سراغم ، وقتِ خاموشی ی شب
     بغض هایم را به دستِ ضربه ی شلاقِ چرمی می دهم

     مشت هایت را گره کردی...زدی ... بر صورتِ افکار من
     باورت شد پاسخِ بی اعتنائی یت... به گرمی می دهم ؟

     گُر گرفته صورتم از چیدنِ عکسِ زمانِ عقدمان
     هر برش رابا دوصد لعنت که تن دادم به... فُرمی ... می دهم

     شاد گشتم چون به پایم خم شدی با گریه ات گفتی بمان
     حال ترکت می کنم اما تو را احساسِ شرمی می دهم

     شعله های خشمِ بازوی تو را در آینه دیدم ولی ...
     باز هم آخر ندانستم که تاوانِ چه جرمی می دهم !